lokalizacja: Grubno k. Chełmna

Projekt domu opieki nad starszymi osobami w Pałacu w Grubnie koło Chełmna. Jest to projekt adaptacji istniejącego budynku Pałacowego. Pałac wzniesiony w latach 1857 – 58 przez ówczesnego właściciela wsi, hamburskiego kupca Carla Gustawa Ruperti, rozbudowany przez jego syna Bruno Ruperti, który odziedziczył majątek w 1876 r. i przyczynił się do powstania założenia parkowego o znamionach parku w stylu angielskim. Pracując nad koncepcją rozbudowy, do kształtowania jej elewacji przyjęliśmy materiały naturalne,takie jak tynk, cegła ceramiczna, szkło i stal. Wszystkie w wyważonych proporcjach i kolorach, tak by nie zaburzać przyjętej idei, przy równoczesnym wprowadzeniu współczesnych trendów. Naszym celem jest jak najbardziej płynne powiązanie „starego” z nowym, by odbiorca jak i użytkownik czuł się komfortowo. Głównym założeniem w naszej koncepcji było pozostawienie pałacu jako dominanty w założeniu parkowym lokalizując nową tkankę architektoniczną jako „spływającą” po terenie w dół od strony północnej zachowując przy tym pełne poszanowanie do drzew stanowiących pomniki przyrody. Całe założenie parkowe oraz pałac znajduje się pod ochroną Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Toruniu. Nasza koncepcja spotkała się z pełną akceptacją Inwestora jak i Konserwatora Zabytków. Co dalej? Czas pokaże …

Przed przystąpieniem do pracy przy koncepcji architektonicznej i zagospodarowania terenu
przeanalizowaliśmy zastałą zabudowę, jej usytuowanie względem stron świata, ukształtowanie
przyległego terenu, a przy okazji linie widokowe i ciągi komunikacyjne funkcjonujące w ramach
założenia parkowego.
Myśl przewodnia, to pozostawienie pałacu jako bryły podstawowej, dominującej na wzniesieniu na
jakim został wybudowany. Dlatego też planowaną – nieodzowną – rozbudowę przewidzieliśmy
w północno – wschodniej części terenu, korzystając przychylności polegającej na kierunku jego
opadania ale i na mniejszej intensywności zadrzewienia w tej strefie.
W konsekwencji, odbiorca zbliżając się do pałacu na pierwszym planie każdorazowo będzie widzieć
właśnie jego bryłę – z odświeżonymi elewacjami i nowoprojektowanym gankiem wejścia głównego.
Podjazd do pałacu od strony drogi dojazdowej zapewni projektowany ciąg pieszo – jezdny
poprowadzony zgodnie z łagodniejszym spadkiem wzniesienia ale i z uszanowaniem rosnących w tej
części parku drzew.
Planowane skrzydło wpisane w nachylenie terenu, pomimo że zaprojektowane bliżej wjazdu na teren,
będąc niższym od pałacu i przesuniętym poza oś widokowo – najazdową nie będzie umniejszać jego
nadrzędnej rangi.
Przyjęta przez nas idea, by rozbudowa nie przyćmiła pałacu doprowadziła do zastosowania
horyzontalnej formy nowego skrzydła. Byłoby ono połączone z pałacem zarówno z poziomu
istniejącej piwnicy (elewacja wschodnia), ale i z poziomu kondygnacji parteru (elewacja północna).
Oba łączniki zostałyby wzniesione w konstrukcji stalowej lekkiej, przeszklonej, zdylatowanej od
głównej bryły, a do przejść pomiędzy segmentami wykorzystano by istniejące otwory drzwiowy
(piwnica) i okienne (parter). Takie przyjęte rozwiązanie umożliwiałyby przy ich ewentualnej rozbiórce
powrót do aktualnej niezależności bryły pałacu. Planowana rozbudowa nie zaburzy widoku z pałacu
na przyległy park, a powstały dziedziniec wewnętrzny pomiędzy pałacem a nowym skrzydłem
wprowadzi nową jakość.
Horyzontalność przyjętej formy rozbudowy prowadząca do zauważalnej ingerencji w założenie
parkowe paradoksalnie nie naruszy w odczuwalny sposób zastałej tkanki drzewostanu. Bazując na

pozyskanej inwentaryzacji dendrologicznej popartej pomiarami geodezyjnymi stwierdziliśmy, że do
koniecznej wycinki przeznaczonych byłoby 11 drzew, w tym dwa stwierdzone jako pomniki przyrody.
Za zasadnością lokalizacji koniecznej dla zamierzenia rozbudowy przemawia zarówno przebieg
istniejącej lokalnej drogi dojazdowej do pałacu, ale i chęć uniknięcia inwazyjnego ingerowania
w założenie parkowe. Inna lokalizacja rozbudowy doprowadziłaby do znaczącej wycinki drzew oraz
na wprowadzaniu wymaganej infrastruktury podziemnej i komunikacyjnej w głąb założenia
parkowego. Wizja lokalna bowiem, jak i przeprowadzona inwentaryzacja zieleni wykazała
najmniejsze zadrzewienie właśnie na północny wschód od pałacu. Co więcej ta część terenu jest
w najkorzystniejszym usytuowaniu w stosunku do przebiegającej w sąsiedztwie drogi krajowej nr 91
generującej znaczącą uciążliwość zanieczyszczeniem hałasem i spalinami – jest to istotny aspekt dla
planowanej funkcji obiektu.
Wykorzystując przebieg istniejącej drogi dojazdowej zapewnimy niemalże bezkolizyjną obsługę dla
dojazdu użytkownikom, obsłudze technicznej i dla zaplecza parkingowego. Zamierzeniem naszym jest
by jak najmniej wprowadzać ruch kołowy do parku. Dlatego też cały intensywny ruch zamykałby się
już na wjeździe na teren w ramach projektowanej rozbudowy, gdzie powstanie część kuchenno –
gastronomiczna i parking / garaż dla obsługi i gości – w ramach projektowanej kondygnacji
przyziemia wpisanej w nachylenie istniejącego terenu.
Dla podniesienia komfortu odbiorców i użytkowników, naszym zamiarem ponadto jest by cała
infrastruktura techniczna, współcześnie bardzo rozbudowana, często agresywna wizualnie
i powodująca zanieczyszczenie dźwiękiem, była ukryta w ramach brył – zarówno pałacowej jak
i nowego skrzydła. Mowa tu m.in. o urządzeniach technologicznych wentylacji mechanicznej.
Powyższa instalacja wymagać będzie wygospodarowania kubatury, a co za tym idzie generowania
zabudowy ingerującej w założenie parkowe. Jest to nieodzowne przy obecnie obowiązujących
przepisach i standardach.

Pracując nad koncepcją rozbudowy, do kształtowania jej elewacji przyjęliśmy materiały naturalne,
takie jak tynk, cegła ceramiczna, szkło i stal. Wszystkie w wywarzonych proporcjach
i kolorach, tak by nie zaburzać przyjętej idei, przy równoczesnym wprowadzeniu współczesnych
trendów i świeżego powiewu. Naszym celem jest jak najbardziej płynne powiązanie „starego”
z nowym, by odbiorca jak i użytkownik czuł się komfortowo.